زمین و آسمان ز هم گسیخت ستاره خوشه خوشه ریخت و آفتاب در کبود دره های آب غرق شد هوا بد است تو با کدام باد می روی؟ چه ابر تیره ای گرفته سینه تو را که با هزار سال بارش شبانه روز هم دل تو وا نمی شود ... هوشنگ ابتهاج

امروز دکتر«ن.ق» سر کلاس گفتند خیلی از آدمهایی که می بینید حاضر نیستند لحظه ای تنهابمونن، آدم هایی که مدام در پی برقرار کردن ارتباط با دیگران هستند،آدم هایی که حاضر نیستند ثانیه ای تنها باشند و برای تمام اوقات خودشون به دنبال حضور شخص یا اشخاصی هست

به او گفتم: نمیخواهم حرفی بزنم،سخت است حرف زدن. گفت: همیشه این امکان را بگذار که روزی حرف خواهی زد. گفتم: من واقعا خسته ام. گفت: آدم ها در طول زندگیشان آزرده می شوند، روحشان خراش بر میدارد، واتفاقا ارزش آدم ها به همین خراش هایی است که بر وجودشان

تصمیم میگیری شروع میکنی قرص و محکم جلو میروی خوشحالی از موفقیتت موفقیتت را می بینی و قرص و محکم تر میشوی به خودت افتخار میکنی و ناگاه، شـــکـــســـت میخوری... غصه می خوری از خودت بدت می آید خودت را مقصر باختت می دانی که واقعا هم هستی خودت را سرزنش م

از اینکه گاهی خیلی زودرنج میشم متنفرم. از این که اگه یکی تن صداش رو یه خورده روم بیشتر کنه ویا لحن حرف زدنشون باهام یه کوچولو بد باشه، و من بغض می کنم اگر چه خودم رو خنده رو نشون میدم متنفرم. از این حساس بودنم، از این زود بغض کردنم کلافه ام... ولی م

اینجایی که شجریان میخونه آهای غمی که مثل یه بختک رو سینه ی من شده ای آوار از گلوی من دستاتو بردار آدم دلش میخواد زااااااار بزنه باهاش...

به شکوه آنچه بازیچہ نیست بیندیش. من خوب آگاهم که زندگے،یکسر،صحنہ ی بازے ست؛ من خوب مے دانم. اما بدان که همہ کس برای بازے های حقیر آفریده نشده است. مرا بہ بازے کوچک شکست خوردگے مکشان. بہ همہ سوے خود بنگر وباز مے گویم کہ مگذار زمانْ پشیمانے بیافریند.